หน้า 94 : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 390 / 2

ประโยค๕ - มั่งคลิดที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า ที่ 132 ผู้ใดให้เป็นไปใน ๒ ทัศนะหรือแม้ ๓ ทัศนะ ผู้มัน ชื่อว่า หยังลง สู่ ๒ ทัศนะ (หรือ) แม้ ๓ ทัศนะ. ด้วยคำว่า เอก ทัศนะ นี้ พระอรรถกถาจารย์แสดงว่า "ความที

บทความนี้สำรวจการวิเคราะห์ทัศนะในพระธรรม โดยเฉพาะเรื่องอิทธิฤทธิ์และการเข้าสู่การกำหนดความเป็นธรรมที่ไม่ประสานกัน การแนะนำว่าทัศนะที่แตกต่างกันนั้นมีบทบาทที่ชัดเจนในความเป็นธรรม และวิเคราะห์ว่าการดำเน

ประโยค๙ - มังคลิจฉาที่นี่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า. 134 บุคคลผู้มา ให้อยู่ในนรชั้วลดีเท่านั้น อนุคฤยธรรมหล่านั้น มิ กำหนด ที่สุดก็ปรากฏอยู่ อย่างนี้ ส่วนจิตมิจฉาทัฬฐ์ไม่มี กำหนด เพราะนยติมนฉาทัฬฐ์นี้ เป็น

บทความนี้เสนอการอภิปรายเกี่ยวกับความหมายของมิจฉาทัฬฐ์และวิธีที่ส่งผลต่อวิญญาณ การศึกษาแสดงให้เห็นถึงอุปสรรคในการบรรลุธรรม และความสัมพันธ์ระหว่างความรู้สึกต่อมิจฉาทัฬฐ์ในพระพุทธศาสนา โดยอ้างอิงจากคำสอน

ประโยค ๔ - มังกรคลี่ดังนี้เป็นปล. เล่ม ๒ - หน้า ๑๓๖ ท่านจึงกล่าวว่า "โดยมากออกจากภาพไม่ได้" ดังนี้ ดังนั้น นิยม- มาจากทิฐิปญฺญูบคต อันผู้ปรารถนาความเจริญ ควรเว้นเสียให้ไกลเพราะ เป็นผู้ทำอันตรายแม้บ

บทความนี้กล่าวถึงความสำคัญของการเว้นจากทฤษฎีที่อาจส่งผลกระทบต่อการเจริญทางปัญญาในพระพุทธศาสนา โดยยกตัวอย่างจากอรรถกสามัญผลสูตรที่แนะนำให้หลีกเลี่ยงการสัมพันธ์กับผู้มีทิฐิและเกิดผลเสียต่อการแสวงหาความร

ประโยคที่ ๔ - มังคลัตถทีปน - หน้า 138 [๒๔๐] ภิกษอาณีบาต องคุฉตินกาย้นว่า "พระอรรถกถาจารย์ กล่าวว่า "มิกฉาทัฬ๙ ๓ อย่างนี้ ทั้งห้ามสรรค์ ดังนั้น เพราะมิกฉาทัฬ๙ ๓ อย่างนั้น ชื่อว่ามีโทษมาก เหตุยังความเป

เนื้อหานี้กล่าวถึงการห้ามมิกฉาทัฬ๙ ๓ อย่างที่มีโทษมากและไม่ขัดข้องต่อมรรค โดยอธิบายเหตุผลของการห้ามสรรค์และการบรรจุมรรครวมถึงวิธีการที่พระอรรถกถาจารย์ได้อธิบายถึงข้อที่เกี่ยวข้องเกี่ยวกับธรรม. พระอรรถ

ประโยค ๔ - มังคลัตถิสัปปุรส เล่ม ๒ หน้า ๑๔๐ ก็เชื่อว่ามีสัตว์เป็นอามรณ์ ในกาลเมื่อสัตว์อันกินนานายบุคคลพึง ลักไป ก็แต่ว่า ในสังคมหและบัญญัติทั้ง ๒ นั้น อนินทายบุคคล ทั้งหลาย ย่อมปรากฏสัตว์ทั้งหลายด้ว

ในบทนี้กล่าวถึงสัตว์เป็นอามรณ์ตามแนวคิดศีลธรรมของพระพุทธศาสนา โดยอธิบายถึงความสำคัญของการเคารพชีวิตสัตว์ รวมถึงบทเรียนที่เกี่ยวข้อง เช่น การปฏิบัติที่ไม่ทำร้ายสัตว์และการสร้างสังคมที่มีคุณธรรม บทนี้ยั

ประโยค๕ - มังคลิคดที่นี่นีเปล่า เล่ม ๒ - หน้า 142 สงบเป็นอารมณ์ ด้วยประสงค์ว่า "มิจฉาทิฏฐิที่เป็นไปอยู่ว่า สัตว์ทั้งหลายผู้ลอยเกิดอ่อนไม่มี ดังนี้ ย่อมมีธรรมอันเป็นไปในภูมิ ๓ เป็นอารมณ์โดยแท้ ถามว่า "

เนื้อหานี้สำรวจมิจฉาทิฏฐิและการมีอยู่ของกรรมในภูมิทั้งสาม การระบุความเข้าใจเกี่ยวกับกรรมอาจแสดงให้เห็นถึงอารมณ์ที่ผู้ปฏิบัติต้องเผชิญ เมื่อกล่าวถึงกรรมบถที่หลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดความคิดเห็นที่ผิด และเน้

ประโยค ๔ - มังคลัดที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า ที่ 143 นั่น เป็นเพราะเจตนานั้นไม่เป็นกรรมบัง หามใจ. แต่เจตนาของเป็นกรรมบังได้ในบางคราว ไม่ได้เป็นทุกคราวไป เหตุนี้ การไม่คร่ำครวญ จึงเป็นเพราะภาวะแห่งความที

ในเนื้อหานี้กล่าวถึงการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างเจตนาและกรรมบังในพระพุทธศาสนา โดยชี้ให้เห็นว่าการเจตนาที่เป็นกรรมบังนั้นไม่สามารถเกิดขึ้นได้เสมอไป และเหตุผลที่ทำให้การคร่ำครวญในกรรมบังจึงมีความไม่แ

ประโยค ๔ - มังคลัทธิที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า ที่ 145 มุสาวาท ๑ จากปิศจวาน ๑ จากผู้สาววา เจตนาเครื่องวา จากสัมผัสปลาป ๑ อภิญญา ๑ อวยาบา ๑ สัมมาทิฏฐิ ๑. ใน อุตุกรรมบถและอุตุกรรมบถนั้น บ้างเข้าได้กล่าวอ

บทความนี้สำรวจมุสาวาทและวรมณีในบริบทของมังคลัทธิ โดยอ้างอิงจากอรรถกถาและสูตรต่างๆ ถึงความสำคัญของการกำจัดเวรและการปฏิบัติตนในทางที่ถูกต้อง ผ่านการวิเคราะห์คำว่ามุสาวาทและวรมณี โดยให้ความรู้เกี่ยวกับธร

ประโยค ๔ - มังคลิคิดที่เป็นเปล เล่ม ๒ หน้า ที่ 146 มี ๑ ประการ. ภูมิสมัฏฐภูติสูตรหนึ่งว่า "บวกว่า เวรี" ได้แก่ บาปธรรมมี ปาณาติบาตเป็นต้น. จริงอยู่ บาปธรรมนัน ท่านเรียกว่า "เวรี" เพราะ เป็นเหตุแห่งเวร

เนื้อหาเกี่ยวกับภูมิสมัฏฐภูติสูตรที่กล่าวถึงบาปธรรมและการใช้คำว่า 'เวรี' รวมถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ในศัพทธ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับความเป็นเวร โดยเฉพาะเมื่ออ้างอิงถึงการสาธยายในอรรถกถาขุทธปกรณ์ ในการศึก

ปฏิ, วิริยะมี สิกขาบท." [วิธีที ๑ อย่าง] [๒๕๐] ไตรวิธี๑ ประการ คือสัมปทัตวิธีติ สมาทน- วิธีที เสมอเป็นอันเดียวกันในอรรถกถาทั้งปวง ส่วนโลกลดวิวิฺต ในอรรถกถาทุคฤ ท่านเรียกว่า “เสฏฐมตวิธี,” ในอรร

เนื้อหาเกี่ยวกับวิธีการที่ใช้ในพระพุทธศาสนาอย่างเช่น ไตรวิธีที่อธิบายถึงเจตนาและการเว้นจากวัตถุต่าง ๆ โดยเฉพาะในด้านของสมาทานศีลและอริยมรรคที่เป็นแนวทางในการบรรลุธรรม. เรายังได้พบว่าแบ่งเป็นหลายประเภท

ประโยค ๑๙ : มังคลิตีที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า 149 แม่บุคคลผูมาทาน รับเอาหมวด ๔ เหลี่ยงวิถีธรรมอันเป็นกุศล มี มูลวาวา เวรมณี เป็นต้น ค้อมาวางท้องหลายมีกายวารเป็นต้น ตามนี้ที่พระอรรถถาวายว่าไว้แล้วนั้นแน

เนื้อหานี้พูดถึงความสำคัญของวิถีธรรมอันเป็นกุศล โดยเน้นการมีเจตนาที่ดีและการอธิษฐานในการทำกุศล รวมถึงการตระหนักถึงผลกระทบของการกระทำที่มีต่อชีวิตและจิตใจของบุคคล การมีกรรมนั้นเป็นเครื่องอุปกรณ์ที่ช่วย

ประโยค ๕ - มังคลัตถิปา ๒ - หน้า ที่ 150 ดังนี้, มีอิิติธรรดด้วยสัมมาธิฏิ เปน้อยอองค์เป็นต้นว่า "ทาน ที่ทำให้แล้วมีผล ดังนี้, กรรมเป็นโมโนธรรม, ส่วนทวารเป็นวิธี- ทาร. มโนกรรมอันเป็นกุศล ย่อมตั้งขึ้นใน

เนื้อหานี้กล่าวถึงการทำกรรมและเจตนาในมังคลัตถิปา โดยอธิบายว่ากรรมและวิธีการต่างๆ เกี่ยวข้องกับเจตนาและผลที่เกิดขึ้นจากการกระทำ โดยเฉพาะการทำความเข้าใจความสำคัญของเจตนาที่มีอิทธิพลต่อกรรมและผลของการกระ

ประโยค๕ - มังคีลักษณ์ที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า ที่ 151 เจดนากับฤกษ์ธรรมมอธิษฐานเป็นต้น เป็นมโนธรรมในมโนทวาร." [ว่าจากฤกษ์กรรมไม่ใช่วันจากบาปหรือ?] [๒๕๕๕] ในอธิการแห่งฤกษ์กรรมนี้ อาจารย์ผู้งกล่าวว่

บทเรียนนี้แนวทางจากพระผู้พระภาคในการเว้นจากบาปและฤกษ์กรรม แสดงถึงอานิสงส์ที่เกิดขึ้นจากการปฏิบัติธรรม ซึ่งพระองค์ได้จัดระเบียบไว้ในมงคลข้อว่าด้วย อารติ วิรติ ปาปะ อาทิ สิ่งที่เป็นประโยชน์ควรปฏิบัติเพื

ประโยค๕- มังคลดำที่นี่เปล เป็นเนื้อ - หน้า 153 ทุจริตทั้ง ๒ นั้น ทุจริตบุคคลไม่ควรทำ เพราะเป็นอเนรียกิจ, สุจริตนอกจากนี้ บุคคลควรทำ เพราะเป็นกรณียกิจ. จริงอยู่ บุคคล เมื่อทำกรณียกิจ ย่อมไม่ถึงถิ่นพิส

บทความนี้กล่าวถึงข้อแตกต่างระหว่างทุจริตและสุจริตในชีวิต โดยชี้ให้เห็นว่าการทำกรณียกิจเป็นสิ่งที่ควรทำ ขณะที่การทำอเนรียกิจนั้นควรหลีกเลี่ยง นอกจากนี้ยังมีการอ้างอิงถึงคำสอนจากพระผู้พระภาคและอานันทสูต

ประโยค 4- มงคลดลที่นิยมเปล่า เล่ม 2 - หน้า 156 ดี ในการงานมีกรรมกรรมและโครักกรรมเป็นต้น ซึ่งสมควรแก่สุกของตน เป็นผู้มีอาชีพสมบูรณ์แล้ว ชื่อว่า เป็นผู้มุ่งคงเที่ยงไป แต่บรรพฤติผู้ศึกษาดีไปบรรยาม มีก้าว

ในบทนี้กล่าวถึงความสำคัญของการมีอาชีพที่สมบูรณ์ โดยแต่ละคนจะต้องมีการตั้งจิตมั่นคงและมุ่งหน้าไปข้างหน้า ในการทำกรรมดีและการศึกษาที่มีคุณค่า โดยการปฏิบัติตามโอวาทของพระโพธิสัตว์ที่จะนำไปสู่การได้มาซึ่ง

ประโยค ๔ - มังคลลีลาที่นี่ ๒ - หน้า ๑๖๓ ว่า อนุวุฒา นั้น บทว่า อนุวุฒา จ คือพ้นจากการตตีติยาน ทรงแสดงความ ถึงพร้อมด้วยอาการทั้งปวงแห่งวินัยนั้น ด้วยบทว่า อนุวุฒา จ นั้น บทว่า วิญญู แปลว่า บัณฑิตทั้งห

บทความนี้พูดถึงคำว่า อนุวุฒา ที่เกี่ยวข้องกับวินัยของบัณฑิต พร้อมกับการตีความว่า 'คนพลทั้งหลายไม่เป็นประมาณ' รวมทั้งคำแสดงองค์ 4 อย่างของพระพุทธศาสนา ซึ่งชี้ให้เห็นถึงคุณธรรมและ การพูดในกาลบางคราว โดย

การถอดข้อความจากภาพเป็นภาษาไทยมีดังนี้: ประโยค๔- มังคลิดที่จะเป็นปล เป็นปล - หน้า 165 ยังนรกให้เป็นไปพร้อม ยังด้านิคลิสวัสจริงใจเป็นไปพร้อม ยังเปรตวิสัยให้เป็นไปพร้อม; วิบากแห่งสุวาวที่เขาว่าว่าเป็น

เนื้อหาเกี่ยวกับการศึกษาการใช้เสียงและวาจาในพระพุทธศาสนา โดยเน้นการเรียบเรียงคำพูดที่สร้างสรรค์ รวมถึงการอธิบายถึงวิบากกรรมที่เกิดจากการพูด ซึ่งเป็นหนึ่งในปัจจัยที่ส่งผลต่อการเกิดและการปฏิบัติของมนุษย

ประโยค ๕ - มังคลัตถีบทที่มีบทแสลง ๒ - หน้า 167 ท่านเมื่อจะทำความโศกกับพระมหาเถระนั้น พึงใตรตรองแล้วจึงทำ ดังนี้แล้ว นำคำแหย่ไปแก่พระมหาเถรแล้ว นำคำแหย่ไปแม้แก่พระ อนุเถระอย่างนั้นเหมือนกันอีก พระเถรท

บทนี้กล่าวถึงการทำความโศกกับพระมหาเถระและการทำความเข้าใจกับการปฏิสัมพันธ์ในระหว่างกัน โดยกล่าวถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อพระมหาเถระและพระอนุเถระต้องแยกจากกัน แต่ภายหลังได้มาเจอกันและพูดคุยเกี่ยวกับอด

ข้อความที่อ่านได้จากภาพเป็นภาษาไทย มีเนื้อหาดังนี้: ประโยค ๔ – มังคิดที่เป็นเปล่า เล่ม ๒ – หน้า Page 168 "บุคคลพึงกล่าววาจาที่เป็นเครื่องไม่ทำตนให้เดือนร้อน และไม่เป็นเครื่องเมียเบียนผู้อื่น เท่านี้

เนื้อหาเกี่ยวกับการพูดในศาสนาพุทธที่ย้ำถึงความสำคัญของการใช้วาจาที่สุภาพ ไม่เป็นเหตุให้คนอื่นเดือดร้อน และการพูดที่มีประโยชน์เพื่อความเจริญของสังคม โดยเฉพาะการหลีกเลี่ยงการพูดที่เป็นไฟในการขัดแย้ง โดย

ประโยค๕ - มังกรคลัดที่นี่เนิ่นปล่อย เล่ม ๒ - หน้า ๑๙๙ [เรื่องปลากิปล] ก ในกลางของพระพุทธเจ้าพระนามว่า กัสสป ได้มีภิกษุรูปหนึ่งชื่อบิณฑ เป็นพุทธสาวก ทรงพระไตรปิฎก มีวิริยะมาก และมีลาภ มก. เธอเมาด้วยค

เรื่องราวเกี่ยวกับภิกษุชื่อบิณฑ ซึ่งมีลักษณะความทะนงตนและมักใช้คำพูดหยาบคาย ทำให้เสื่อมเสียและได้รับผลกรรมที่ไม่ดี ตามคำสอนของพระพุทธเจ้าที่เตือนให้ใช้คำพูดอย่างสุภาพและเป็นที่รัก เพื่อป้องกันการทำควา